مانده   از   عمرم   دمی   و   بر   نیامد   کام   دل

ای  دریغا  بر  من  و بر  آرزوی   خام  دل

اشک  ریزم   هر  شبا نگه  در  رهش   شاید   رسد

سوی من پیغام  یار  و سوی دل  الهام  دل

شد  حبیب  آنکس   که  رخنه  در  دل  سنگش  نمود

دید  با  چشمان  جانش  نازنین  اندام  دل

آتش  دل   را  به   آب   دیده   شستن   خوش   بود

بی کسی را بس دوا یه جرعه می از جام دل

مرغ   جانم    در   حر یم   کو ی  او  پر   می  زند

تا  نشیند  لحظه ای با  دلخوشی  بر بام  دل

بعد  از  این   من  مانم  و  جان  و  دل غم  دید ه ام

خون  بگرید  ناظر  جان  من و  فرجام  دل

حک شده  بر چشم تن یک واژه از  آلام  دل