آیا  تا  به حال  فکر  کردید که دل  چیه؟

آیا  فقط  یه تیکه گوشته که خون توش  جریان داره؟  یا اینکه نه علاوه بر خون  روح  هم توی اون جریان داره

دل گاهی وقتها فقط بازیچه دست دیگران  نمیشه  بلکه بعضی وقتها بازیچه صاحب خودش  هم میشه که بخاطر مجاب کردن طرف مقابل هر دروغی رو بهش  نسبت بده..اینم و...اونم..

من  به نوبه خودم یک باور و نظری  دارم  در مورد دل که شاید بیشتر دوستان نیز آگاه باشند ولی الان میخوام که افکارم  رو بنویسم تا همه دوستان  نظرشون رو در مورد اون بنویسند و خودش  تبادل  افکار  بشه و تداعی بخش خاطرات :

    من  معتقدم که سالها پیش از تولد ما و حتی قبل از آفرینش  انسان خدا دلهای  بزرگی رو آفریده و به هرکدوم خصوصیات منحصر به فردی  رو  داده که در دیگری  نیست

هرگاه که  قرار بوده یکی از ما  به دنیا  بیاد  تکه ای  از اون دل رو درون  سینه  او قرار داده و....

...من مطمئنم که این  حسی که میخوام بگم برای اکثریت  شما به دفعات  اتفاق  افتاده و اون  اینه که آدم حس  می کنه  که یه چیزی  رو گم  کرده ...حس  می کنه که اطرافیانش و حتی نزدیکترین کسانش هم  اونو اونطوری که هست  نمی فهمند و درکش  نمی کنند ..می دونه که از تموم استعداش  استفاده  نشده..(شاید بعضیها این حس رو حتی در دوران کودکی هم داشته باشند)..بیشتر اوقات  در میون  جمع  خودش  رو خیلی  تنها  حس  کرده و بی خیالی و خوشیهای  بقیه براش کلافه کننده  بوده و به قول یکی از دوستان نویسنده ام افرادی با این خصوصیات دنیا و ثروت دنیا براشون در درجه چندم اهمیت قرار داره  و   در  عین احترام به دلهایی که از جنس  دلشون  نیست ولی خودشون دست به کار میشن و جستجو می کنند و اینجاست که بحث نیمه گمشده به وسط  میاد.. مبحثی که متاسفانه برخی افراد سودجو نیز با توجه به همین خصیصه ذاتی  صاحبان این دلها که همشون عاطفی و رمانتیک  هستند دنبال سودجویی و رسیدن به نیات خودشونند و در این راه به تنها چیزی که اهمیت نمیدن  احساسات پاک و بی غل و غش  طرف مقابلشونه (متاسفانه تعدادشون هم کم نیست)

خوشبختانه  دنیای اینترنت این مجال  رو به جویندگان  نیمه های  گمشده میده که به جستجوی خودشون در محیطی امن تر از دنیای واقیت ادامه دهند هرچند دنیای اینترنت هم به نوبه خودش خطرناکه .

برخی  از صاحبان دلهایی که گفتم   حرفهای  دلشون رو  با نوشتن  شعر  و داستان  یا  مطلب ابراز  می کنند که با خوندن تنها  چند خط از اونها میشه به عمق وجودشون  پی  برد و برخی نیز که توانایی نوشتن رو ندارند و یا نمیخوان ازش استفاده کنند با نوشتن شعرهایی که مورد علاقشونه فرقی  نمی کنه از کدوم شاعر باشه احساسات خودشون رو نشون میدن و وقتی دو نفر از اونها با هم حرف بزنند می فهمند که دل طرف مقابلشون از جنس دل خودشونه و هنوز حرفی  رو نگفتی  اون  میشنوه..فقط باید خیلی مراقب بود که احساسات و عشق و علاقه  جلوی چشم و گوش  دلشون  رو نگیره...پس کسانیکه  بخاطر انتخاب اشتباهشون  و یا سوء استفاده  طرف مقابلشون  دم از نا امیدی و در انتهای راه بودن میزنند باید بهشون گفت که مطمئنا اونی که فکر میکردی دوستش داری لیاقت داشتن دلی مثل دل تو رو نداشته و این خواست خدا بوده که باطنش رو برات روشن کرده...

پس  خوبه که قدر دلهایی رو که دارید و هرکسی  نداره  بدونید و اونا رو بازیچه  دست هر بازیگری  نکنید...به امید روزی که هیچ دلی تنها  نمونه ...یا  حق